Question — Bontempi, Palladium Theologicum V · from Schola Thomistica
Question III: On magnificence
English · Latin · BothHide topicsShow topics
Magnificence is defined by Bl. Bonaventure, in explicat. terminorum Theol.: "It is the thought and administration of great and lofty things with a large and most splendid undertaking of soul." The same is found de septem donis. De Dono fortitudinis, cap. 3. and lib. 5. Comp. Theol. cap. 36. Which definition is Tully's, lib. 2. de Inventione.
Magnificentia definitur a D. Bonavent. in explicat. terminorum Theol. Est magnarum rerum, et excelsarum cum animi ampla quadam, et splendidissima propositione, cogitatio, atque administratio. Idem habet de septem donis. De Dono fortitudinis, cap. 3. et lib. 5. Comp. Theol. cap. 36. Quae definitio est Tullii lib. 2. de Inventione.
I assert first, that this is a virtue. It is proved because it works great things in its proper matter, keeping due proportion to him who works, or makes the outlay. Therefore there is required in these right thought, or intention; and administration in the outward execution, as Tully used to say. It differs from magnanimity, for this is concerned with great honors, that with great expenses; and because no end of human works is so great as the goods of God, therefore magnificence is concerned chiefly in great expenses for the honor of God, as Aristotle in 4. Eth. cap. 2. said: "Honorable expenses are the greatest, those that pertain to divine sacrifices."
Assero primo, hanc esse virtutem. Probatur quia operatur magna in materia propria, servata debita proportione ad eum, qui operatur, vel facit sumptus. Itaque requiritur in his recta cogitatio, seu intentio; et administratio in exteriori executione, ut dicebat Tullius. Differt a magnanimitate, nam haec in magnis honoribus; illa in magnis sumptibus versatur, et quia nullus finis humanorum operum est adeo magnus, ut bona Dei, ideo magnificentia praecipue magnis in sumptibus ad Dei honorem versatur, ut Aristotele 4. Eth. cap. 2. dixerit: Honorabiles sumptus sunt maximi, qui pertinent ad divina sacrificia.
I assert second, that it is a potential part of Fortitude. So St. Bonaventure, locis adductis, and Bl. Thomas, quaest. 134. art. 4.
Assero secundo, eam esse partem potentialem Fortitudinis. Ita S. Bonav. locis adductis, et D. Thom. quaest. 134. art. 4.
It is proved, because two things are required that something be a potential part of some virtue. The first is, that it have agreement and affinity with that virtue as with a principal; the second, that it be surpassed by it. Now Magnificence agrees with Fortitude in that each tends to something arduous, and each is in the Irascible, doubtless because magnificence moderates hope in order to a magnificent work; but it falls short of fortitude, because that arduous thing to which fortitude tends has difficulty from danger impending over the person; but the arduous thing to which magnificence tends has difficulty from the outlay of goods, which is much less than danger to the person.
Probatur, quia duo exiguntur, ut aliqua sit pars potentialis alicuius virtutis. Primum est, ut illa cum hac, tanquam principali, convenientiam habeat, et affinitatem: secundum est, ut ab ea excedatur: Magnificentia autem convenit cum Fortitudine, quod utraque tendit in aliquid arduum, et utraque est in Irascibili, nimirum quia magnificentia moderatur spem in ordine ad opus magnificum; sed deficit a fortitudine, quia illud arduum, in quod tendit fortitudo, habet difficultatem ob periculum, personae imminens; arduum autem, in quod tendit magnificentia, habet difficultatem ob dispendium rerum, quod est multo minus, quam periculum personae.