Question — Bontempi, Palladium Theologicum V · from Schola Thomistica
Question II: On the sins of a wicked advocate
I ASSERT first, that an Advocate who through notable negligence or ignorance of his loses his client's just cause sins mortally against justice and is bound to restitution of the value of the cause, and to the expenses and other damages; and this, if he presents himself as a learned man, and his client did not know his ignorance; otherwise not, unless he acts with fraud or grave fault, and by cavillation takes the cause from him. So commonly the Doctors: Nauarrus sum. Lav. cap. 25, num. 29; Hostiensis in cap. calumniam, de poenis; Innocent in cap. sicut dignum, de homicid.; Sylvester V. Advocatus, num 16; Toletus lib. 5 summae, cap. 62; Filliucius tom 2, tract. 40, in octavum praeceptum, cap. 10, num. 295; Lessius Lib. 2, cap. 51, dub. 8, num. 47; Fagundez lib. 8, cap. 38; and it appears from Leg. Idem iuris, §. 1, ff. ad Leg. Aquil.
De peccatis Advocati pravi.
ASSERO primo, Advocatum, qui notabili sua negligentia, aut ignorantia iustam clientis sui causam perdit, peccare lethaliter contra iustitiam, et ad restitutionem teneri valoris causae, et ad expensas, et alia damna; et hoc, si pro viro docto se gerit, et cliens eius ignorantiam ignorabat; alias non nisi sit in dolo, aut lata culpa, et per cavillationem ei causam auferat. Ita communiter Doctores. Nauar. sum. Lav. cap. 25. num. 29. Hostiens. in cap. calumniam, de poenis. Innocentius in cap. sicut dignum, de homicid. Sylvester V. Advocatus, num 16. Tolet. lib. 5. summae, cap. 62. Filliucius tom 2. tract. 40. in octavum praeceptum, cap. 10. num. 295. Lessius Lib. 2. cap. 51. dub. 8. num. 47. Fagundez lib. 8. cap. 38. et patet ex Leg. Idem iuris, §. 1. ff. ad Leg. Aquil.
The REASON is that by justice he is bound to show diligence for his client, and the greater, the more difficult the client's cause. Thus he is bound also to be skilled.
RATIO est, quia ex iustitia tenetur pro suo cliente diligentiam praestare, et eo maiorem, quo difficilior est causa clientis. Sic tenetur etiam esse peritus.
I ASSERT secondly, that an Advocate who defends a cause which he knows to be unjust sins mortally against justice and is bound to restore to the adverse party the damages that befall it, of expenses, etc. This is common among the Doctors. So D. Bonaventura in speculo animae, cap. 2 et 4; D. Thom. art. 3, ad 4. But Syluester, Filliucius, and Lessius note that an Advocate, after he has admonished his client of the injustice of the cause, is bound to abandon it if the client wishes to pursue it, yet not to betray to the adverse party what he knows in secret. In a just suit he is bound also not to prolong it, not to allege laws sophistically, from D. Bonaventura in speculo animae, cap. 2.
ASSERO secundo, Advocatus, qui defendit causam, quam novit iniustam peccat, lethaliter contra iustitiam, et tenetur parti adversae restituere damna, quae illi obveniunt, expensarum, etc. Est communis inter Doctores. Ita D. Bonavent. in speculo animae, cap. 2. et 4. D. Thom. art. 3. ad 4. ADVERTUNT autem Syluester, Filliucius, et Lessius, Aduocatum, postquam monuit clientem suum de iniustitia causae, teneri eum deserere, si ipse velit illam prosequi, non tamen ea, quae secreta scit, prodere adversae parti. Tenetur etiam in Lite iusta non prolongare, non sophistice allegare iura, ex D. Bonavent. in speculo animae, cap. 2.
THEREFORE an Advocate who by superfluous delays, suborning of witnesses, offering of false instruments, or by false witnesses, or by other iniquitous and deceitful means alleging false laws, which he knows to be wholly false, causes the adversary of his client to lose a just cause, sins mortally against justice, and is bound to every damage emerging. So D. Bonaventura in speculo animae, cap. 2, ad finem, whom Nauarrus follows, summ. Lat. cap. 25, num. 29; Hostiensis in cap. calumniam de poenis; summa Confessorum, Lib. 2, tit. 5; Syluester V. Aduocatus, numero 4; Armilla, V. Aduocatus, num. 19; Filliucius tom. 2, tract. 40, in 8. praeceptum, cap. 10, num. 295; Tovecus Lib. 5, cap. 62; and others passim. It appears from cap. si quis autem, 3, quaest. 7, and from L. 3, Properandum, Cod. de Indice. The reason is that he does an injury to the adverse party, as S. Bonaventura argues, and with him Fagundez cap. 38, n. 18; but he who is the cause of injury to anyone with damage is bound to restore it, as appears ex cap. si sua culpa, de iniuriis, et damno dato.
ITAQUE Aduocatus, qui per superfluas dilationes, subornationem testium, oblationem falsorum instrumentorum, aut falsis testibus, aut aliis iniquis, et dolosis modis falsa iura allegando, quae scit omnino esse falsa, facit, ut adversarius sui clientis iustam causam perdat, peccat mortifere contra iustitiam; et tenetur ad omne damnum emergens. Ita D. Bonavent. in speculo animae, cap. 2. ad finem, quem sequuntur Nauar. summ. Lat. cap. 25. num. 29. Hostiensis in cap. calumniam de poenis, summa Confessorum, Lib. 2. tit. 5. Syluester V. Aduocatus, numero 4. Armilla, V. Aduocatus, num. 19. Filliucius tom. 2. tract. 40. in 8. praeceptum, cap. 10. num. 295. Tovecus Lib. 5. cap. 62. et alii passim. Patet ex cap. si quis autem, 3. quaest. 7. et ex L. 3. Properandum, Cod. de Indice. Ratio est quia is iniuriam facit parti adversae, ut arguit S. Bonavent. et cum eo Fagundez cap. 38. n. 18. qui autem alicui iniurie causa damni est, tenetur illud restituere, ut patet ex cap. si sua culpa, de iniuriis, et damno dato.
HE CAN, however, if he has a just cause, deceive the adversary by prudently concealing what might impede the right of the adverse party, provided he abstains from lies and does not use other falsehoods. So D. Thom. quaest. 71, art. 3, ad 3; Caiet. there; Nauarrus, Syluester loco cit.; the Gloss in cap. ne quis, 22, quaest. 2, and in cap. Dominus noster, 23, quaest. 2; Fumus V. Aduocatus.
POTEST tamen, si habeat iustam causam; decipere adversarium, occultando prudenter ea, quae ius adversae partis impedire possunt, dummodo a mendaciis abstineat; et aliis falsitatibus, non utatur. Ita D. Thom. quaest. 71. art. 3. ad 3. Caiet. ibi. Nauar. Syluest. loco cit. Glossa in cap. ne quis, 22. quaest. 2. et in cap. Dominus noster, 23. quaest. 2. Fumus V. Aduocatus.
I ASSERT thirdly, that an Advocate can plead in a less probable cause too, in a capital cause, and one involving loss of all goods.
ASSERO tertio, posse Aduocatum patrocinari in causa etiam minus probabili, in causa sanguinis, et amissionis omnium bonorum.
AND indeed, that an Advocate, abandoning the more probable, may follow the less probable, not only of law but also of fact, all teach, as Diana notes p. p. tract. 13, resol. 4; but they say he is bound to disclose to the party the lesser probability of his cause, otherwise he will restore to him the damages and expenses.
ET quidem, posse Aduocatum, relicta probabiliori, sequi minus probabilem, non solum iuris, sed etiam facti, docent omnes, ut notat Diana p. p. tract. 13. resol. 4. sed aiunt, teneri manifestare parti minorem probabilitatem suae causae, alias restituet ei damna, et expensas.
THE DIFFICULTY therefore stands: whether he may proceed even in a capital cause, and one involving loss of all goods, by defending the actor. For the negative side is maintained by Loui. de Cruz in direct. confess., part. 1, prac. 8, art. 5, dub. 1; Malderus prima secundae, quaest. 19, art. 5, disp. 86, assert. 8; Martinuz part. 21, tract. 1, quaest. 19, dub. 26, concl. cap. 3; and others with Soto lib. 5, quaest. 8, art. 3, because in doubt the condition of the possessor of the thing is better, and in doubt favor is to be shown the Defendant, as Bassaeus also says, V. Advocatus.
DIFFICULTAS igitur stat: an possit procedere etiam in causa sanguinis, et amissionis omnium bonorum protegendo actorem. Negatiuam enim partem tuentur Loui. de Cruz in direct. confess. part. 1. prac. 8. art. 5. dub. 1. Malder. prima secundae, quaest. 19. art. 5. disp. 86. assert. 8. Martinuz part. 21. tract. 1. quaest. 19. dub. 26. concl. cap. 3. et alii cum Soto lib. 5. quaest. 8. art. 3. quia in dubio melior est conditio possidentis Reï, et in dubio fauendum est Reo, ut ait etiam Bassaeus V. Advocatus.
BUT the contrary opinion is held by Sanchez in summa, tract. 2, quaest. 74, art. 3; Lorca prima secundae, tract. 1, disp. 30, memb. 2; Villalobos tom. 1, tract. 1, diffic. 14; Diana loco cit.; Fagundez infra; Bass. loco cit.; Tannerus, disp. 4, quaest. 4, dub. 6, num. 117, citing Syluester V. Advocatus, quaest. 10, §. 3; Nauarrus man. cap. 25; Valentia quaest. 11, puncto 4; Azorius Tom. 1, lib. 1, cap. 17, quaest. 4; and Lessius lib. 2, cap. 31, dub. 9.
AT vero existimant sententiam contrariam Sanchez in summa tract. 2. quaest. 74. art. 3. Lorca prima secundae, tract. 1. disp. 30. memb. 2. Villalob. tom. 1. tract. 1. diffic. 14. Diana loco cit. Fagundez infra, Bass. loco cit. Tanner, disp. 4. quaest. 4. dub. 6. num. 117. referens Syluestrum V. Advocatus, quaest. 10. §. 3. Nauar. man. cap. 25. Valentiam quaest. 11. puncto 4. Azorium Tom. 1. lib. 1. cap. 17. quaest. 4. et Lessium lib. 2. cap. 31. dub. 9.
The REASON is that, if the Client could litigate in this case, therefore the Advocate also could defend.
RATIO est, quia, si Cliens posset in hoc casu litigare; Ergo, et Advocatus defendere.
For the ADVOCATE only upholds the side of one party, as far as reason goes, but does not declare the law or pronounce sentence.
ADVOCATUS enim solum tuetur partem unius, quantum valet ratione, non autem ius dicit, aut sententiam profert.
Fagundez nevertheless ADDS, cap. 38, num. 15, that if little utility would accrue to the actor, he cannot be defended in such grave cases. So also Lessius lib. 2, cap. 31, dub. 9, num. 53; Filliucius tom. 2, tract. 40, cap. 10, num. 285. Therefore Tannerus, with others, adds: Unless Charity recall it.
ADDIT tamen Fagundez cap. 38. num. 15. si parum utilitatis actori obveniret, non posse defendi in tam gravibus casibus actorem. Ita etiam Lessius lib. 2. cap. 31. dub. 9. num. 53. Filliucius tom. 2. tract. 40. cap. 10. num. 285. Ideo Tanner. cum aliis addit; Nisi Charitas revocet.
THIS opinion seems to me, at least, to need limiting, because it is against Charity, at least, to intend another's death or ruin in this way.
HAEC opinio mihi saltem videtur limitanda, quia contra Charitatem est saltem, mortem, vel ruinam alteri sic intentare.
WHETHER, however, in a doubtful cause the Advocate may protect.
AN vero in causa dubia possit Aduocatus protegere.
The AFFIRMATIVE opinion is maintained by Malderus prima secundae, quaest. 19, art. 5, dub. 86, assert. 8; Lorca prima secundae, quaest. 39, memb. 2; Diana p. p. Tract. 13, resol. 6. The reason is that the Advocate does nothing but represent to the Judge the reasons of the party. The same maintains part. 4, Tract. 3, resol. 47, adducing Metellus Tom. 1, disp. 3, cap. 4, coroll. 6, num. 16, against Salas prima secundae, tract. 8, disp. unic., sess. 11, n. 108. Bassaeus subscribes loco cit.
ASSERTIVAM sententiam tuentur Malder. prima secundae, quaest. 19. art. 5. dub. 86. assert. 8. Lorca prima secundae, quaest. 39. memb. 2. Diana p. p. Tract. 13. resol. 6. Ratio est, quia Aduocatus nil praestat, quam representare Iudici rationes partis. Idem tuetur part. 4. Tract. 3. resol. 47. adducens Metollam Tom. 1. disp. 3. cap. 4. coroll. 6. num. 16. contra Salam prima secundae, tract. 8. disp. unic. sess. 11. n. 108. Subscribit Bassaeus loco cit.
Fagundez nevertheless ADDS num. 13 that he is bound to admonish the client, otherwise he cannot. So also Nauarros summ. Lat. cap. 25, numero 28; Syluester V. Aduocatus, numero 5. On these things see prima secundae, Tract. 1, disp. 17, quaest. 10.
ADDIT tamen Fagundez num. 13. teneri clientem admonere, aliter non posse: Ita etiam Nauarros summ. Lat. cap. 25. numero 28. Syluester V. Aduocatus, numero 5. De his actum prima secundae, Tract. 1. disp. 17. quaest. 10.
I ASSERT fourthly, that an Advocate defending Defendants against the Fisc by frauds, and effecting by these that the Fisc not seize the client's goods, is not bound to restore that gain to the Fisc. So Lessius Lib. 2, cap. 31, dub. 8, num. 50; Filliucius num. 283; Sanchez Lib. 10, de matrim., disp. 8, num. 14; Fagundez Lib. 8, cap. 38, num. 10; and he derives it from Nauarrus, summ. Latinae cap. 18, num. 49.
ASSERO quarto, Aduocatum, tuentem Reos contra Fiscum fraudibus, et his efficientem, ne Fiscus clientis bona rapiat, non teneri restituere Fisco illud emolumentum; Ita Lessius Lib. 2. cap. 31. dub. 8. num. 50. Filliucius num. 283. Sanchez Lib. 10. de matrim. disp. 8. num. 14. Fagundez Lib. 8. cap. 38. num. 10. et deducit e Nauarro, summ. Latinae cap. 18. num. 49.
The REASON is that a penalty is not owed except after the Judge's sentence has followed.
RATIO est, quia poena non debetur, nisi secuta Iudicis sententia.
I ASSERT fifthly, that if the Advocate of the fisc, by negligence alone, at least grave, be the cause that the fisc does not uncover the truth for the despoiling of goods, he is not bound to restore this damage to the fisc, but only a proportionate part of the salary and of the expenses he incurred: so Filliucius loco cit.; Lessius num. 51; Fagundez num. 11.
ASSERO quinto, quod si Aduocatus fisci sola negligentia, saltem gravi, sit causa, ut fiscus non detegat veritatem ad expoliationem bonorum, non teneri Fisco restituere damnum hoc, sed solum partem salarii pro rata, atque expensarum, quas fecit: sic Filliucius loco cit. Lessius num. 51. Fagundez num. 11.
I ASSERT sixthly; if an Advocate has so defended the Client that the accuser cannot prove the true matter and falls into the penalty of talion, he is not bound to restore damages to him, nor does he become irregular. So Lessius num. 52, against Nauarrus si furiosus, 2, part., §. 5; Salon 2, 2, q. 71, art. 3, controv. 1; Fagundez num. 22, against Nauarrus summa Lat. cap. 27, num. 209. The reason is that this evil is accidental, and he himself is not bound to uphold the Accuser's part.
ASSERO sexto; si Aduocatus ita Clientem defenderit, ut accusator non possit rem veram probare, et incidat in poenam talionis, non tenetur restituere illi damna, nec fit irregularis. Ita Lessius num. 52. contra Nauar. si furiosus, 2. part. §. 5. Salon 2. 2. q. 71. art. 3. controv. 1. Fagundez num. 22. contra Nauar. summa Lat. cap. 27. num. 209. Ratio est, quia hoc malum est per accidens, et ipse non tenetur Accusatoris partes tueri.
BUT a great difficulty concerns the following question.
MAGNA vero difficultas est de quaestione sequenti.