Question — Bontempi, Palladium Theologicum V · from Schola Thomistica
Question II: Whom it is lawful to adjure
I assert first, that it is licit to adjure God, only by entreating through some sacred thing, for instance through the Passion of Christ. So D. Thom. art. 1. in corpore, et ad 3. D. Bonavent. in expositione Missae, cap. 2. and Tannerus observes disp. 5. quaest. 5. dub. 1. But we pray to, and adjure, God through the merits of Christ, not that his unchangeable will be changed, but as a medium assumed, as is believed, by the divine will, as Tannerus notes num. 40. after D. Bonavent. in 1. dist. 48. quaest. ultima. For it is an act of religion.
Assero primo, licitum esse adiurare Deum solum deprecando per aliqua sacra, puta per passionem Christi. Ita D. Thom. art. 1. in corpore, et ad 3. D. Bonavent. in expositione Missae, cap. 2. et observat Tannerus disp. 5. quaest. 5. dub. 1. Oramus autem, et adiuramus Deum per merita Christi, non ut mutetur eius voluntas immutabilis, sed ut medium, divina voluntate, ut creditur, assumptum, ut notat Tannerus num. 40. post D. Bonavent. in 1. dist. 48. quaest. ultima. Est enim actus religionis.
I assert second, that men also can be adjured. Superiors indeed by deprecation; but inferiors also by command, through the invocation of a sacred thing, or of the Divine name; and as to inferiors it is plain in Abraham, adjuring his servant, as I said in the first question.
Assero secundo, etiam homines posse adiurari. Superiores quidem deprecatione; inferiores vero etiam imperio per invocationem rei sacrae, vel Divini nominis; et quoad inferiores patet in Abraham, adiurante servum, ut dixi quaestione prima.
It is PERVERSE, however, to adjure one who is not a subject. Thus Caiphas sinned by adjuring Christ, wishing to force him to say whether he was the Christ, as S. Bonaventure notes in meditationibus Passionis Christi, cap. 75. and with him Tanner. num. 41.
Pravvm est autem adiurare non subditum. Sic peccavit Caiphas adiurando Christum, volens eum cogere ad dicendum: an esset Christus, ut notat S. Bonavent. in meditationibus Passionis Christi, cap. 75. et cum eo Tanner. num. 41.
I assert third, that demons can be compelled by adjurations to render service to God. Thus Marci ultimo, it is said: In my name they shall cast out devils. So D. Thom. art. 2. And Lucae 10. Behold I have given you all power over all the might of the enemy. Which the S. Doctor accommodates to this passage of Luke, where he discourses on the purposes for which demons are to be adjured.
Assero tertio, posse daemones adiurationibus cogi ad obsequium Deo praestandum. Sic Marci ultimo, dicitur: In nomine meo daemonia eiicient. Ita D. Thom. art. 2. Et Lucae 10. Ecce dedi vobis omnem potestatem supra omnem virtutem inimici. Quae S. Doctor componit ad hunc Lucae locum, ubi edisserit, ad quae sunt adiurandi daemones.
Yet it is not licit to adjure demons in order to learn or obtain something from them, or to contract society with them, as the Apostle warns, prima Corinth. 10. Do not become partakers of devils, and D. Thom. notes art. 2. and S. Bonaventure discourses serm. 2. in decem praecepta.
Non licet tamen daemones adiurare ad aliquid ab eis discendum, aut obtinendum, aut societatem cum eis contrahendam, ut monet Apostolus, prima Corinth. 10. Nolite vos socios fieri daemoniorum, et notat D. Thom. art. 2. et disserit S. Bonavent. serm. 2. in decem praecepta.
Nor are demons to be assisted by prayer, or invoked by any petition, as D. Bonavent. notes in 4. dist. 34. art. 2. quaest. 2. ad argumenta. For the exorcism is instituted to compel demons to depart, and to leave men free from their infestations, as the S. Doctor notes in Compendio Theologiae, lib. 6. cap. 10. And it is an act of Religion. So Valentia disput. 6. quaest. 8. puncto 2. Suarez tract. 2. lib. 4. cap. 3. Bassaeus num. 1.
Neque sunt daemones precatione adiutandi, aut aliqua postulatione invocandi, ut notat D. Bonavent. in 4. dist. 34. art. 2. quaest. 2. ad argumenta. Est enim exorcismus institutus ad cogendos daemones exire, et relinquere homines liberos a suis infestationibus, ut notat S. Doctor in Compendio Theologiae, lib. 6. cap. 10. Estque actus Religionis. Ita Valentia disput. 6. quaest. 8. puncto 2. Suarez tract. 2. lib. 4. cap. 3. Bassaeus num. 1.
I assert fourth, that irrational creatures can also be adjured, not indeed by an adjuration directed simply to them, for that would be vain: but either to God invoked, or for driving out from them the demons, who use irrational things to harm us; and in this way Exorcists make use of them, as D. Bonavent. notes supra, and with him Tannerus num. 44. and D. Thom. quaest. 90. art. 3. Sylvius there, Sanchez lib. 2. moral. cap. 42. num. 37. Lessius lib. 2. cap. 42. dub. 13. num. 72. Reginaldus lib. 18. cap. 9. num. 112. Nauar. lib. 5. consil. de excom. cons. 5. Tabiena, and Sylvester V. Adiuratio, Layman lib. 5. tract. 9. cap. 14. Petrus Ledesm. tract. 11. cap. 6. Viguer. cap. 5. §. 5. Bassaeus, and many others.
Assero quarto adiurari posse creaturas irrationales, non quidem adiuratione ad eas simpliciter directa, id enim esset vanum: sed vel ad Deum invocatum, vel ad pellendos ab eis daemones, qui ad nocendum nobis utuntur irrationabilibus, et hoc pacto utuntur Exorcistae, ut notat D. Bonavent. supra, et cum eo Tannerus num. 44. ac D. Thom. quaest. 90. art. 3. Sylvius ibi, Sanchez lib. 2. moral. cap. 42. num. 37. Lessius lib. 2. cap. 42. dub. 13. num. 72. Reginaldus lib. 18. cap. 9. num. 112. Nauar. lib. 5. consil. de excom. cons. 5. Tabiena, et Sylvester V. Adiuratio, Layman lib. 5. tract. 9. cap. 14. Petrus Ledesm. tract. 11. cap. 6. Viguer. cap. 5. §. 5. Bassaeus, et alii multi.