Question — Bontempi, Palladium Theologicum V · from Schola Thomistica
Question V: Whether an advocate is bound to defend a client gratis in grave necessity
I assert that in grave and extreme necessity of a poor Defendant, when he is about to be condemned unjustly to the galleys, to death, to the scourge, or to harsh imprisonment, or believed to be about to contract a grave illness by losing the suit, if he cannot otherwise be helped, the Advocate is bound under mortal fault to show him his advocacy gratis, provided there remains for him time beyond what is necessary for preserving his own state; but in extreme necessity he is bound to render the advocacy even of his time and industry, necessary to his state. So D. Thom. 2, 2, quaest. 71, art. 1; Caietanus there; Sylvester, V. Advocatus, num. 16; Lessius, Lib. 2, cap. 71, dub. 7, num. 46; Sotus, Lib. 5, de iustitia, quaest. 8, art. 1; Armilla, V. Advocatus, num. 10; Filliucius, Tom. 21, tract. 40, cap. 10, num. 187; Navarrus, summa Lat., cap. 25, num. 29; Fagundez, lib. 8, cap. 38, num. 20; Tannesius, disp. 4, quaest. 4, num. 125; and others with Bassaeus, V. Advoc., num. 5, who proves it from the first of Ioan. 3, Whoever hath substance, etc.
An teneatur Advocatus defendere Clientem gratis in gravi necessitate.
Assero, in gravi, et extrema necessitate Rei pauperis, quando iniuste ad triremes, ad mortem, ad flagella, seu ad durum carcerem potaretur damnandus, vel gravem morbum contracturus crederetur, amissa lite, si non possit ei aliter subveniri, tenetur Advocatus sub mortifera culpa ei suum patrocinium gratis exhibere, modo ei tempus supersit ex necessario ad suum statum conservandum: in extrema vero necessitate tenetur patrocinium praestare, etiam de tempore, et industria, necessariis ad suum statum. Ita D. Thom. 2. 2. quaest. 71. art. 1. Caietanus ibi, Sylvester V. Advocatus, num. 16. Lessius Lib. 2. cap. 71. dub. 7. num. 46. Sotus Lib. 5. de iustitia, quaest. 8. art. 1. Armilla V. Advocatus, num. 10. Filliucius Tom. 21. tract. 40. cap. 10. num. 187. Navar. summa Lat. cap. 25. num. 29. Fagundez lib. 8. cap. 38. num. 20. Tannes. disp. 4. quaest. 4. num. 125. et alii cum Bassaeo, V. Advoc. num. 5. qui probat prima Ioan. 3. Qui habueris substantiam, etc.
The reason is that whoever has superfluity is bound in grave necessity to spend of the things necessary to his own state. This doctrine accords with D. Bonaventura, as I said in the disput. de Eleemosyna.
Ratio est, quia qui superfluum habet, tenetur in gravi necessitate de necessariis ad suum statum erogare. Haec doctrina consonat cum D. Bonavent. ut dixi disput. de Eleemosyna.
Therefore the Judge is bound to give an Advocate to miserable persons who have not a man, Leg. nec quicquam, ff. de offic. praesul., §. finali; and if an Advocate refuse without cause, the Judge can remove him perpetually from the office of advocacy, Leg. Providendum, Cod. eodem tit.
Itaque tenetur Iudex personis miserabilibus, quae non habent hominem, dare Advocatum Leg. nec quicquam, ff. de offic. praesul. §. finali, Et si Advocatus sine causa renuat, potest Iudex eum ab officio advocationis perpetuo amovere Leg. Providendum, Cod. eodem tit.